Parijs, stad van de liefde was vandaag ineens stad van de haat

Ik stop net een nieuw papiertje in mijn ‘geluksmomentenpot’ – blij dat ik ook vandaag heb genoten van de kleine dingen in het leven – als mijn telefoon zoemt. Er is een video binnengekomen van een bekende en in de gauwigheid zie ik alleen ‘Parijs’ staan. Parijs: mijn favoriete stad, de stad van de liefde waar ik ooit nog eens met de liefde van mijn leven naartoe hoop te kunnen gaan, al deelt die allesbehalve mijn liefde voor alles wat Frans is. Ik speel de video af en mijn maag draait zich om bij wat ik zie… een politieman wordt op straat geëxecuteerd door een stel bivakmuts dragende lafbekken, op dusdanig koelbloedige wijze dat ik geschokt op de stopknop druk. Dit zijn beelden die ik niet wil zien, beelden die bij mij onrust en gedachten oproepen die ik niet wil hebben… ‘wat als’, ‘stel dat’. “Oh die arme nabestaanden” schiet het door mijn hoofd, als ik besef dat het beelden zijn die door de media in de hele wereld worden getoond. En wat te denken van de dierbaren van elke in dienst zijnde politieman in Parijs, die in onzekerheid zitten of het hun geliefde is die door het hoofd werd geschoten terwijl hij weerloos op de grond lag, smekend om genade. Dit zijn beelden waar niemand mee geconfronteerd zou moeten worden, laat staan de dierbaren van de politieman. Maar het zijn ook beelden waar we aan de andere kant onze ogen niet voor mogen sluiten.

Internet biedt uitkomst om te achterhalen wat er nu eigenlijk is gebeurd en ik lees met afgrijzen over de terreurdaad in en om het kantoor van Charlie Hebdo. Koelbloedige, met grote precisie uitgevoerde moorden, door 3 laffe personen die zich niet alleen achter een bivakmuts verschuilen, maar ook achter ‘hun’ profeet en hun geloof. Een geloof dat – als we iedereen die het aanhangt moeten geloven – vreedzaam is. Misschien dat ik de betekenis van het woord ‘vreedzaam’ niet helemaal goed heb meegekregen vroeger op school, maar ik begin zo onderdehand een behoorlijke allergie te ontwikkelen voor alles en iedereen die luid “Allah akbar” roepend precies datgene doet wat in mijn ogen door Allah zou moeten worden veroordeeld.

Je hoopt nog dat het steeds gaat om individuen die een totaal verknipte eigen interpretatie hebben gegeven aan dat wat in de Koran staat opgetekend, maar het is schrikbarend hoe er wordt gereageerd door velen op bijvoorbeeld de Facebookpagina’s en berichten over de aanslag van nieuwssites. Relatief jonge mannen en ook meiden die letterlijk zeggen dat het de eigen schuld is van de mensen die de Islam verwerpen, dat het nog veel verder zal gaan dan dit omdat “hun geduld op raakt”. Statements die weer gepareerd worden door allerlei racistische uitlatingen van anderen uit de samenleving. Ik schrik hier serieus van! Het “wij” en “jullie” wordt steeds massaler gebezigd en ook zo gevoeld waarschijnlijk. Hoe is dit nog te keren?

Vorige week heb ik met verbazing gekeken naar de videoboodschap van Sultan Berzel (de Nederlandse jihadist Abu Abdullah al-Hollandi, die zich op 12 november met een bomvest heeft opgeblazen voor een politiebureau in Bagdad), die met een notabene onvervalst Limburgs accent zijn broeders oproept tot strijd en om zijn daad te volgen. Zijn vader leek de terroristische actie aanvankelijk te veroordelen, maar verklaarde na het zien van de videoboodschap “Dank Allah, mijn zoon is nu in het paradijs”. Pardon?????? Ik mag toch hopen dat de vreedzame Allah alle terroristen met een enkeltje richting hellevuur stuurt!! Dit is iets wat ik nooit zal begrijpen, dat terroristen haast worden aangemoedigd in hun acties, door hen de beloning van het paradijs voor te houden.

Ondertussen vallen er in Parijs weer onschuldige slachtoffers te betreuren en zijn er weer veel mensen ondergedompeld in verdriet. Parijs, stad van de liefde was vandaag ineens stad van de haat….

B6vyjOPIIAA-4SO-446x413

Ik hoor graag wat jij vindt, dus geef hier je reactie als je wilt