Bijzondere ontmoeting

Dit wordt geen politiek blog, maar de optekening van een bijzondere ontmoeting met 3 mooie mensen… een ontmoeting waarbij empathie en openstaan voor elkaar een taalbarrière en het verschil in cultuur en leefsituatie overwint!

 

Wachtend op de bus naar huis, tref ik een man, vrouw en kindje in een kinderwagen bij de halte. Ik zeg gedag en ga naast hen op het bankje zitten, want het duurt nog 20 minuten voor de bus komt. Zoals bij de meeste kindjes maak ik oogcontact, nadat ik mijn zonnebril heb afgezet en praat tegen hem, geen idee hebbend of hij mij verstaat of niet. De moeder – een jonge vrouw met een prachtig en vriendelijk gezicht en een hoofddoek – begint in gebrekkig Engels uit te leggen dat het kindje Omar heet en dat hij bijna 6 maanden oud is. Bij het consulatiebureau hadden ze gezegd dat hij nu wat verder weg begon te kijken, diepte kon zien en dat de ouders hem omhoog moesten zetten in de kinderwagen. Ik noem hem bij zijn naam en krijg een hartverwarmende tandenloze brede lach als beloning. De ouders worden helemaal enthousiast als ze zien dat hij reageert op mijn stem en beweging. De vader heeft nog geen woord gezegd, maar haalt de kleine uit de wagen en zet hem zonder pardon op mijn schoot. Ik ben blij verbaasd over zoveel vertrouwen. Inmiddels zie ik op het bord dat onze bus vertraging heeft en vertel dit. De vrouw spreekt in een mij onbekende taal tegen de man, ik denk dat het Arabisch is, en zegt verontschuldigend tegen mij dat hij niet zo goed Engels spreekt. Ze zegt daarna trots dat zij mijn taal erg moeilijk vindt om te spreken, maar dat ze het wel een beetje begrijpt. Ik vraag haar in het Nederlands hoe lang zij al in Nederland zijn en krijg vervolgens een verhaal te horen dat ik niet snel zal vergeten en in het kort zal vertellen.

 

De man en vrouw zijn uit Syrië gevlucht: weg van de burgeroorlog en het gevaar daar, nadat bleek dat zij hun eerste kindje verwachtten. Eerst naar Turkije waar ze niet mochten blijven en daarna met een boot naar Griekenland. Inmiddels was de vrouw al hoogzwanger (meer dan 8 maanden). Kort daarna zijn ze naar Nederland gekomen, waar Omar is geboren en nu verblijven zij als gezin in het AZC in Almere. De arts hier verklaarde haar voor gek dat ze de reis had ondernomen, omdat de kans dat ze In Griekenland in de bergen was bevallen levensgroot was. Ze hopen dat ze hier voorlopig mogen blijven en dat over een tijdje de situatie in Syrië verandert en ze eventueel weer terug kunnen.

 

Na bijna 25 minuten in 3 talen met elkaar gecommuniceerd te hebben, komt de bus en ze komen bij mij zitten, ook omdat Omar contact met mij blijft zoeken en mijn blonde haren met de zonnebril erin machtig interessant lijkt te vinden. De vrouw krijgt telefoon en de man zegt tegen mij “wife of brother” en wijst op zijn eigen trouwring. “Schoonzus”, zeg ik tegen hem en hij herhaalt het braaf. “Arabic”, vervolgt hij, maar dat het die taal was die werd gesproken had ik inmiddels al begrepen. Hij pakt het handje van Omar, zwaait ermee naar mij en zegt “Hallo vrouw”. Een jongetje van een jaar of 6 achter mij draait zich om en de man herhaalt het ritueel en zegt “Hallo baby”. Hevig verontwaardigd zegt de jongen tegen zijn moeder “ik ben geen baby!!”. Ik leg hem uit dat de man nog niet zo goed Nederlands spreekt en dat hij vast bedoelde “hallo kindje”, maar het jongetje is te verontwaardigd en kijkt bij het uitstappen nog eens boos naar ons om haha. De man kijkt mij verbaasd aan, maar mijn uitleg dat een baby een klein kind is en een groter kind een jongen of meisje is te ingewikkeld.

 

De vrouw is uitgebeld en de man zet Omar bij haar op schoot terwijl hij “sun” tegen mij zegt. En inderdaad had Omar behoorlijk tegen de zon in zitten kijken, wat natuurlijk niet fijn is. Zijn vrouw zegt “you are in Nederland and you must learn to speak Nederlands… dus zzzzzzzon”. De passagiers om ons heen kijken allemaal nogal zuinigjes, maar voor mij is deze opmerking van de vrouw zo veelzeggend! Deze mensen zijn dankbaar voor de kans die ze hier krijgen en zijn bereid die met alles wat ze hebben aan te pakken en mee te draaien in de Nederlandse samenleving! Deze mensen verdienen respect en zeker een mooi, maar vooral veilig leven met hun gezinnetje.

 

Bij de halte van het AZC aangekomen nemen ze afscheid met de boodschap dat ze het fijn vonden mij ontmoet te hebben en dat Allah met mij moge zijn en ik antwoord hen uit de grond van mijn hart dat het geheel wederzijds is en dat ik hoop dat ze hier kunnen blijven tot het veilig genoeg is om terug te keren naar hun familie.

 

De ontmoeting heeft me aangegrepen. Op het nieuws bijna overvoerd worden met de k*tberichten over alle oorlogen hier ver vandaan, of het verhaal opgetekend krijgen van iemand die eruit ontsnapt is en tegenover je zit, zijn toch twee heel verschillende dingen. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat onze paden elkaar nog gaan kruisen. Wanneer, hoe of waar? Geen idee… Het maakt ook niet uit. Hoe vreemd ook, deze ontmoeting heeft mij heel veel gegeven en hen hopelijk ook!

 

Syrische-vluchteling

2 comments

Ik hoor graag wat jij vindt, dus geef hier je reactie als je wilt