Ankeveen Artistique en Made by Cyn

The day after… De afgelopen 2 weken hebben volledig in het teken gestaan van Ankeveen Artistique​, de art fair waar ik samen met 2 vriendinnetjes aan deel zou nemen. Stiekem was ik best wel nerveus, want wat moest ik als onervaren huis-tuin-en-keuken hobbyist tussen al die ervaren kunstenaars? Zelfs mijn medekraamhoudsters hebben een heel hoog niveau en dan kom ik daar aan! Onzekerheid alom wat, naar ik achteraf hoorde, heel normaal is voor ‘de eerste keer’. Op een tijdstip dat de stappers net naar bed gaan, stond ik al naast mijn bed om met veel te zware tassen in het donker aan de sjouw richting Ankeveen te gaan. In de regen…. natuurlijk! Daar aangekomen alles uitgestald. Omdat ik er alleen met mijn slagletterwerkjes en de paracord politiearmband stond viel er niet zo heel veel uit te stallen. Het regende nog steeds en we liepen te soppen in het gras. Dat beloofde wat! We hadden bedacht dat ik de workshops voor mijn rekening zou nemen en de boomstronken waar op gewerkt kon worden, stonden zielig nat te regenen. Maar toen brak de zon door en de eerste mensen kwamen het terrein op. En dat niet alleen, ze kwamen ook bij ons kijken! Rond een uur of twaalf moest ik eigenlijk plassen, maar ik besloot het nog even uit te stellen, aangezien de toiletten voor ons aan de andere kant van het terrein lagen. En dat was niet handig bleek achteraf. Er kwam een meisje van een jaar of acht die een workshop van mij wilde en vanaf dat moment liep het storm!! Nog aan het werk met de een, stonden de volgenden al met hun centjes in de hand wapperend rond te springen van enthousiasme, roepend wat zij op hun armband wilden zetten. Dan zie je ook hoe je van alles kunt plannen, maar dat het allemaal anders loopt dan van tevoren bedacht. De workshop voor volwassenen werd een workshop voor kinderen! Dus even omschakelen en in plaats van instructies geven en de volwassenen hun gang te laten gaan, werd het in kindertaal uitleggen en 1-op-1 aan het werk met de kids, omgeven door hun vriendjes, vriendinnetjes, broertjes en zusjes die allemaal hun verhaal en ideetjes kwijt willen. Dan kruipt het bloed weer waar het niet gaan kan en blijk ik helemaal in mijn element te zijn en te genieten voor 10!! Om een uur of vier – de rij kindjes was nog niet korter – klotste het zowat in mijn oren en moest ik toch echt even plassen. Onderweg kwam ik kinderen tegen die mij teleurgesteld aanhielden en vroegen “kunnen we geen armbandje meer maken?”. Lachend gezegd dat het nog wel kon, maar dat ik ook even moest gaan plassen. Vanaf de andere kant van het water zag ik de andere twee meiden tussen de kids… wat een leuk gezicht! Tot het eind van de fair heeft het storm gelopen! Ook na de sluiting nog even snel met 3 kids een armband voor hun moeder gemaakt. Dat was een veelgestelde vraag “mag ik ‘m voor mijn moeder maken?”. En dan wisten ze zelf ook precies wat er op moest komen! Oma’s, mama’s, maar ook papa’s zijn flink verwend met armbanden. Voor 1 vader heb ik nu een leuke uitdaging om iets moois, maar ook stoers te maken met de door zijn dochters geslagen strip. Iemand van de organisatie kwam nog even vertellen dat we de drukste stand waren van de fair, dus ik denk dat we met trots, maar ook heel veel plezier kunnen terugkijken op deze dag. Doodmoe, maar ik kan uit de grond van mijn hart zeggen dat ik nog nooit met zoveel voldoening en plezier op mijn vingers heb laten slaan, gras en modder uit mijn schoenen en broek heb gevist, een day-after chaos in huis heb en zelfs een nagel van mijn vinger heb laten slaan. Wat een dankbare hobby heb ik toch!

Flyer enkel 2

One comment

Ik hoor graag wat jij vindt, dus geef hier je reactie als je wilt